İsrail Basını Türkiye'nin Bölgesel Nüfuzundan Endişe Duyuyor: Denizde Çatışma İhtimali Tartışılıyor

Tel Aviv'in önde gelen güvenlik ve stratejik araştırma enstitüleri, Türkiye'nin Orta Doğu'daki artan askeri kapasitesinin İsrail'in bölgesel güvenlik hesaplarını temel düzeyde değiştirdiğini değerlendiriyor. İsrail Diaspora İşleri Bakanı Amichai Chikli, Türk ordusuyla denizde karşı karşıya gelme olasılığını açıkça dile getirerek, bu ihtimalin "yarın sabah bile gerçekleşebileceğini" vurguladı.

Tel Aviv'in Stratejik Belirsizliği

İsrail Hayom gazetesinde yayımlanan kapsamlı analizde, Ankara'nın hem Orta Doğu hem de Doğu Akdeniz bölgesindeki nüfuzunun Tel Aviv yönetiminin güvenlik stratejisinde giderek belirleyici bir rol oynadığı belirtiliyor. Misgav Ulusal Güvenlik ve Siyonist Strateji Enstitüsü'nden Prof. Kobi Michael, İsrail'in askeri başarılarını stratejik bir sonuca dönüştürememe sorunu yaşadığını; buna karşın Türkiye'nin bölgesel mimariyi şekillendirme gücünü artırdığını ifade etti.

Michael'in değerlendirmesine göre, İsrail'in yeni güvenlik ortaklıkları geliştirmesi ve bölgesel çevre politikasını yeniden tasarlaması kaçınılmaz hale gelmiştir. Mevcut ortam, Tel Aviv için önceki dönemlerde öngörülmeyen risk senaryolarını beraberinde getirmektedir.

Türkiye'nin Sünni Ekseni Liderliği

İsrailli uzmanlar, Türkiye ve Katar liderliğinde Sünni ülkelerin yeniden güçlenmesini İsrail'in en önemli uzun vadeli tehdit faktörü olarak algılıyor. Emekli Albay Prof. Gabi Siboni, Ankara'nın bölgesel ağırlığının artık durdurulamaz bir noktaya ulaştığını; Somali'deki büyük askeri üs, Pakistan-Suriye ticaret koridoru projeleri ve İran'ın bölgedeki etkinliğinin zayıflaması gibi faktörlerin Türkiye'ye yeni fırsatlar sunduğunu açıkladı.

Siboni, İran ekseninin gerileme dönemine girdiği bu süreçte, Türkiye öncülüğündeki Sünni bloğun yeniden yapılanmasıının İsrail-Suudi Arabistan normalleşme görüşmelerini etkileyebileceğini vurguladı. Suudi Arabistan'ın, İran karşısında ABD'nin sınırlı eylemlerinden hayal kırıklığına uğramış olması, Ankara'nın artan bölgesel ağırlığını daha da güçlendiren bir faktör haline gelmiştir.

Denizde Doğrudan Çatışma Senaryosu

Diaspora Bakanı Chikli, Türk ordusuyla denizde temas ihtimalinin "imkânsız olmadığını" ve bu riskin herhangi bir zaman gerçekleşebileceğini belirterek, İsrail'in askeri hazırlıklarını bu doğrultuda revize etmesi gerektiğini savundu. Chikli'nin bu açıklaması, Tel Aviv'in Türkiye'nin deniz gücünü artık somut bir askeri tehdit olarak kategorize ettiğini göstermektedir.

İsrailli analiz kurumları, Türkiye'nin artan donanma kapasitesinin—özellikle mühendislik, hava savunması ve muharebe yeteneğinde—İsrail'in Doğu Akdeniz'deki askeri üstünlüğünü sorgulayan bir faktör haline geldiğini belgelemektedir.

Ticari Rekabet ve Jeopolitik Yeniden Yapılanma

İsrail basını, Türkiye'nin Hindistan-Batı ticaret koridoruna alternatif olarak Pakistan ve Suriye üzerinden yeni bir güzergah oluşturma stratejisini yakından takip ediyor. Bu hamlenin İsrail'in bölgedeki ekonomik ve siyasi etkisini zayıflatma potansiyeli bulunmaktadır. Bölgesel rekabetin doğrudan askeri çatışmaya dönüşmemesine rağmen, Türkiye'nin attığı her adımın Tel Aviv üzerinde sürekli bir baskı mekanizması oluşturduğu belirtiliyor.

İsrailli uzmanlar, Ankara'nın Gazze sorunuyla ilişkili diplomatik duruşunun, aktif çatışma bölgelerindeki nüfuzunu genişletme çabalarını desteklediğini; bu kombinasyonun İsrail'in bölgesel konumlandırmasını zorlaştırdığını değerlendiriyor.

Tel Aviv'in Yeni İttifak Arayışı

Michael, Türkiye'nin İsrail'e karşı doğrudan savaş çıkarmasının olası olmadığını; ancak Ankara'nın stratejik hedefinin Tel Aviv'i izole etmek ve zayıflatmak olduğunu söylüyor. Bu bağlamda, İsrail yönetimi ABD'ye olan savunma bağımlılığını azaltma ve yeni bölgesel ortaklıklar kurma konusunda acil önlemler alma talimatı vermiş görünüyor.

İsrail merkezli güvenlik analistleri, gelişmiş teknoloji, deniz gücü ve Doğu Akdeniz enerji kaynakları konusundaki koz kartlarını farklı aktörlerle (Yunanistan, Kıbrıs, Mısır, Birleşik Arap Emirlikleri gibi) oynadığını; ancak Türkiye'nin çok cepheli yaklaşımının bu stratejileri karşılamada yetersiz kaldığını belirtmektedirler.